De theorie van strategische zelfpresentatie stelt dat als mensen in het openbaar verklaren een bepaalde karaktertrek, opvatting of gewoonte te hebben, dat zij zich dan consistent gaan gedragen naar deze identiteit. Dit effect is veelvuldig aangetoond binnen gezonde populaties, maar veel minder binnen klinische groepen. In een onderzoek werden nier patiënten verleid om (a) publiekelijk te verklaren dat ze goed met een ziekte konden omgaan of (b) te verklaren tegen welke problemen ze aanliepen. Drie maanden later bleek de eerste groep minder depressief te zijn dan de tweede groep. Bij chronische musculoskeletale pijn is dit effect nog niet onderzocht. De auteurs willen kijken of strategische zelfpresentatie van adequate coping met pijn positieve effecten heeft op pijn, coping met pijn en depressie.
Methode
Aan dit onderzoek deden 118 patiënten met chronische musculoskeletale pijn mee. Alle deelnemers ondergingen een vier weken durend multidisciplinair pijnrevalidatie programma.
Metingen
- Pijn: Multidimensional Pain Inventory (Kerns, e.a. 1985).
- Depressie: Center for Epidemiologic Studies– Depression Scale (CES-D; Radloff, 1977).
- Eigen-effectiviteit t.a.v chronische pijn: Pain Self- Efficacy Questionnaire (PSEQ; Nicholas, 2007)
- Coping met chronische pijn: een selectie van 18 items uit drie vragenlijsten: Coping Strategies
- Questionnaire (CSQ; Rosenstiel & Keefe, 1983), the Vanderbilt Pain Management Inventory (VPMI; Brown & Nicassio, 1987), and the Chronic Pain Coping Inventory (CPCI; Jensen, Turner, Romano, & Strom, 1995).
- Sociale wenselijkheid: Marlowe-Crowne Social Desirability Scale – short form (MC-13; Reynolds, 1982)
Strategische zelfpresentatie manipulatie
Er werden vier onderzoeksgroepen gemaakt door positieve- of negatie zelfpresentatie te combineren met publiekelijke- of privé zelfpresentatie.
Positieve- versus negatieve zelfpresentatie
Na de eerste week van de behandeling moesten de patiënten beschrijven hoe hun chronische pijn invloed had op de behandeling, familie en sociale relaties, pijn beheersing, en emoties en zelfwaardering. De positieve zelfpresentatie groep kreeg de opdracht om op papier te beschrijven welke copingstrategieën ze succesvol toepaste in relatie tot de vier hierboven genoemde gebieden. De negatieve zelfprestatiegroep kreeg de opdracht te beschrijven welke problemen ze ervoeren ten aanzien van het zich aanpassen op deze vier gebieden.
Vervolgens werden beide groepen direct daarna geïnterviewd ten aanzien van hun coping en moesten de deelnemers voorlezen wat ze opgeschreven hadden. Na de tweede week van de behandeling kreeg iedere deelnemer zijn eigen video te zien in een privé vertrek.
Publiekelijke of private zelfpresentatie
De publiekelijke zelfpresentatie groep kreeg te horen dat de videosegmenten gebruikt zullen worden om toekomstige patiënten te scholen in (a) hoe ze succesvol met problemen kunnen omgaan of (b) ze te informeren welke problemen lastige te overwinnen zijn. In de private zelfpresentatiegroep werd verteld dat ze deze video een maand na het beëindigen van het programma terugkregen om (a) te ervaren hoe goed ze nog met de pijn omgingen of (b) om te zien tegen welke problemen ze nog aanliepen.
Resultaten
Op de meeste variabelen werd een positief effect gevonden ten gunste van de positieve/publiekelijke zelfrepresentatie groep. Vooral in deze groep ziet men een significante verbetering pre-post treatment op pijn ernst, pijn interferentie, algemene activiteiten, eigen-effectiviteit t.a.v chronische pijn, adaptieve coping, en depressie.
Opmerkingen samenvatter
Dit onderzoek sluit prachtig aan bij de theorie van motivational interviewing en solution focused therapy (oplossingsgericht werken). Beide benaderingen richten zich op de krachten / sterktes van de patiënt voor het bevorderen van motivatie en het werken aan oplossingen. Beide benaderingen benadrukken ook dat de redenen tot verandering en de positieve coping statements uit de mond van de patiënt zelf moet komen wil ze effect hebben. Dit onderzoek laat zien dat fysiotherapeuten er goed aan doen de patiënt te verleiden tot het doen van publiekelijke zelfuitspraken ten aanzien van positieve coping met chronische pijn.
